Уважаемые участники Анти-Оранжа!

Наш ресурс обновился. Для входа на сайт требуется использовать функцию восстановления пароля по этой ссылке

ВАЖНО! Если Вы запросили пароль, но письмо не приходит - проверяйте папку СПАМ, пожалуйста!

| Преступления ОУН-УПА |
Просмотров: 7526
0 Плохо0

Доклад подготовлен для Конференции "Мир без нацизма" в Киеве.

Фальсификация правды о геноциде ОУН-УПА в некоторых газетах Польши.

Меня зовут Щепан Секерка, являюсь Председателем Правления Общества Увековечивания Памяти Жертв Преступлений Украинских Националистов в Польше.

После политических перемен в 1990-х годах польское общество ожидало обнародования данных об ответственности и осуждения преступных организаций ОУН и УПА, виновных в массовых убийствах, совершенных на польских гражданах Юго-Восточных Окраин II РП (польское историческое название - Кресы).


Ввиду отсутствия заинтересованности правительственных кругов и научных учреждений, этой проблемой занялись свидетели, члены семей убитых и ветераны войны, которые пережили эти страшные мучения.

22 января 1992 года Судебная палата вписала в государственный Судебный реестр общественную организацию - Общество Увековечивания Памяти Жертв Преступлений Украинских Националистов с местоположением во Вроцлаве.

В соответствии с положениями Устава, главной целью Общества является "увековечивание всеми доступными средствами жертв ненависти украинских националистов, в особенности жертв преступлений геноцида" и "сбережение от забвения правды о масштабах совершённых преступлений и применяемых методах истребления".

В частности, с этой целью издаётся журнал "На Рубеже", который является органом печати Общества.

Общество собрало более 20.000 сообщений непосредственных свидетелей геноцида, имеет огромный архив, множество фотографий и документов.

После 1989 года оуновские пропагандисты, при полном бездействии властей, развернули в Польше широкую кампанию лжи и извращений. Они используют всякие изворотливые методы, чтобы обелить преступления. Пытаются переложить вину на поляков, советских партизан, немцев, на какие-то не идентифицированные точно банды.

Отождествляют ОУН-УПА с украинским народом и постоянно отмечают, что эти организации во время Второй Мировой войны воевали с Германией и Советами за свободную Украину.

С момента возникновения Общества мы всегда подчёркиваем, что не имеем никаких претензий к украинскому народу, считаем, что защита ОУН-УПА вредит этому народу, требуем лишь осуждения позорных действий украинских националистов, преступления которых нельзя сравнить ни с какими другими, совершёнными в XX веке.

Главным образом наша публицистика посвящена борьбе с ложью и фальсифицированием истории геноцида как в украинской, так и в польской прессе, в особенности, в "Газете Выборчей". Мы многократно реагировали на ложь, появляющуюся в этой газете, помещая открытые письма.

Количество манипуляций, совершаемых редакторами "Газеты Выборчей" слишком большое, чтобы их перечислить.[1]

Комиссия по Преследованию за Преступления против польского народа в настоящее время ведёт 47 расследований по делам преступлений, совершённых украинскими националистами из ОУН-УПА на лицах польской национальности на территории польского государства в границах 1939 года. На основании этих документов польские прокуроры сделали юридическую оценку тех трагических событий, которая не вызывает никаких сомнений, что в соответствии со статьёй 118 уголовного кодекса это был геноцид.[2]

Согласно статьи 55 закона о польском Институте Национальной Памяти,[3] публичное отрицание военных преступлений, совершённых по отношению к лицам польской национальности или польским гражданам другой национальности, карается штрафом или лишением свободы до 3-х лет. Также статья 13 Конституции Республики однозначно запрещает пропаганду фашистской идеологии.

Складывается впечатление, что в современной Польше процитированные правовые нормы остаются мёртвыми. К сожалению, существует одно непочётное исключение, которое является предметом настоящего доклада.

Этим исключением являются преступления геноцида, совершённые украинскими националистами из Организации Украинских Националистов (ОУН) и так называемой Украинской Повстанческой Армии (УПА). Следует отметить, что по оценкам Общества, в 1939-1947 годах украинские националисты по собственной инициативе уничтожили около 200 тысяч поляков, а также принимали активное участие в Холокосте, который на Волыни и в Восточной Малой Польше поглотил несколько сотен тысяч евреев. Эти преступления часть средств массовой информации замалчивают, умаляют и открыто отрицают, в связи с неверно понятой идеей „польско-украинского примирения". Ведущую роль среди таких СМИ играет крупнейшая польская газета - "Газета Выборча".

Линия этой газеты опирается на концепцию Ежи Гедройца, предполагавшую сооружение между Польшей и Россией блока буферных государств, содержащейся в формулировке „Нет свободной Польши без свободной Украины". Такой подход влечёт за собой безусловную поддержку "Газетой Выборчей" антироссийских сил на Украине, включая крайние движения, а также применение цензуры к информации, выставляющей эти движения в отрицательном свете. Так как эти движения окружили культом фашистов из ОУН-УПА, также искажается взгляд на польско-украинскую историю 1939-1945 годов.

Главным уровнем отрицания "Газеты Выборчей" является семантическая прослойка. Призывая к употреблению „языка диалога", „в котором не будет оскорблений, обобщений и односторонних обвинений",[4] "Газета Выборча" пользуется разного рода эвфемизмами и выражениями, изменяющими картину истории. Убирается название преступления геноцида,[5] взамен предлагаются „польско-украинский конфликт", „крестьянская война", „волынские события". Это делается в ситуации, когда Институт Национальной Памяти проводит несколько десятков расследований по делам преступлений украинских националистов, которые формально квалифицируются как геноцид. Массовые убийства людей Газета называет „антипольской акцией УПА", которая должна была только „изгнать" поляков. Что любопытно, этот стиль также употребляется при обсуждении отношения украинских националистов к евреям. В качестве примера можно процитировать вопрос редактора Павла Смоленьского, заданный Андрею Боляновскому: „почему украинские батальоны Роланд и Нахтигаль били евреев"?[6] Редактор Газеты не хотел употребить слово „убивали"?

В повествовании "Газеты Выборчей" украинским националистическим организациям фашистского типа даётся определение „освободительные". Один из редакторов Газеты даже написал, что „для украинцев, латышей или эстонцев борьба в Ваффен СС была единственным шансом на независимость".[7] Подобным образом говорится об УПА.[8] Следствием этого стало приглашение на страницы Газеты членов радикальных организаций, например, члена ОУН Евгена Стахива, гитлеровского стипендиата Богдана Осадчука или же Андрея Шкиля, бывшего предводителя фашистского движения УНА-УНСО.

Одной из разновидностей отрицания "Газеты Выборчей" являются нападки на инициативы, целью которых является чествование памяти жертв украинских националистов. Лица, имеющие слово на страницах газеты, называют проектируемые памятники жертвам ОУН-УПА „памятниками ненависти"[9], а тех, кто их ставят - „украиножерами".[10] Внушается, что чествование невинно убитых „не служит примирению".[11] Что любопытно, "Газета Выборча" никогда не критиковала памятников Бандере, Шухевичу, Клячкивскому или дивизии СС Галичина, устанавливаемых в Западной Украине. Медиальная атака, проведённая "Газетой Выборчей" в 2008 году на запланированные государственные мероприятия 65-й годовщины так называемой волынской резни, едва не стала причиной отмены этих мероприятий. В конце концов, они прошли с опозданием и имели более низкий ранг, что с удовлетворением отметила Газета в статье под заголовком „О Волыни тише и позже".[12]

Отрицание "Газеты Выборчей" также проявляется в показе лживого баланса жертв преступной деятельности ОУН-УПА. Пускай послужит примером фраза из упомянутой статьи: „В 1943-44 годах в столкновениях погибло от 60 до 100 тыс. поляков, а также около 20 тыс. украинцев".[13] Здесь занижается численность польских жертв и в несколько раз завышается число украинских жертв. В результате человекоубийственная резня стала свёрнута в ранг „столкновений".

Юлиан Генды в 2001 году (в фильме Би-Би-Си, Великобритания) напомнил о преступлениях дивизии СС Галичина, совершенных по отношению к полякам, евреям и словакам, в частности, убийство около 1000 человек в селе Гута Пеняцка возле Львова. Реакция "Газеты Выборчей" была возмутительной.[14] На её страницах не признавали приговор Нюрнбергского трибунала. На страницах Газеты утверждалось, что „СС Галичина, так же как отряды Ваффен СС, созданные в балтийских странах, не были признаны преступными [...] соединениями".[15] В результате вопрос о ненаказанных преступниках был замолчан.

Годы II Мировой войны трагически переплели судьбы поляков и евреев, живших на Восточных Кресах. Украинские националисты после совершения вместе с гитлеровцами Холокоста, приступили там, уже самостоятельно, к геноциду поляков. Как точно почувствовал их намерения один из крупнейших преступников мира, Генрих Гиммлер, говоря солдатам дивизии СС Галичина: „Ваша родина стала значительно лучше со времени, когда вы избавились - по нашей инициативе, должен сказать, - от тех жителей, которые так часто были грязным пятном на добром имени Галиции, а именно, от евреев (...). Знаю, что если бы я приказал вам уничтожить поляков (...) дал бы вам разрешение осуществить то, что вы и так желаете".[16]

В результате фальшивого повествования, принятого большей частью польских СМИ, формирующих общественное мнение, повествования, руководствующегося политическим расчётом, исчезает память о той трагической общности судеб поляков и евреев. Помнит ли ещё кто-нибудь, что в упомянутой Гуте Пеняцкой кроме поляков также была убита группа укрывавшихся евреев? Неужели мы можем забыть фамилии Праведников среди Народов Мира - о. Людвика Вродарчика, Войтовичей, Савицких, Миневских, Марцищуков, которые гибли от рук украинских фашистов из УПА, когда помогали евреям?

В условиях общей угрозы чем-то очевидным были случаи польско-еврейского братства оружия, как в Ганачуве, где польский отряд самообороны вместе с еврейским партизанским отрядом сражались плечо к плечу, отбивая нападения банд УПА. Сражались не за территории, не за власть - боролись за жизнь.

Разве нам можно забыть о 1341 благородных украинцах (известны фамилии 896, а 384 человека из их числа были убиты с необычайной жестокостью), которые в актах высочайшего мужества спасли жизни 2527 человек?

О них нам велят забыть публицисты "Газеты Выборчей" ради культивирования ошибочных идеологий. Наши обращения, открытые письма, протесты в Совет по Этике СМИ не действуют, игнорируются. Игнорируются действующие в Польше Законы.

В свете представленных фактов обращаемся к международной общественности за помощью по вопросу юридического признания ОУН и УПА преступными организациями.[17] Мы призываем международное общественное мнение к работе в этом направлении. Мы обращаемся ко всем антифашистским силам с призывом осуждения умаления правды об ОУН и УПА в польских СМИ, в том числе в "Газете Выборчей". Мы обязаны передать будущим поколениям правдивую картину истории.

Примечания:

1) На ложь, появляющуюся в этой газете, мы многократно реагировали, публикуя открытые письма, например, в номере 55 в адрес редактора Павла Смоленьского по вопросу лжи в "Газете Выборчей", в номере 84 письмо Анны Гураль к Барбаре Пегдонь-Адамчик (Газета Выборча) и открытое письмо Федерации Кресовых Организаций в Ольштыне к Адаму Михнику по вопросу лживых публикаций в Газете Выборчей, в номере 86 письмо Федерации Кресовых Организаций в Ольштыне от 8 июня 2006 года в Совет по Этике Средств Массовой Информации насчёт пропаганды украинских националистов в польских СМИ и письмо Владыслава Херцуня к редактору Войцеховскому (Газета Выборча) насчёт лжи о Павлокоме.

В номере 98 мы опубликовали письмо Мечислава Самборского к Ярославу Курскому (Газета Выборча) по вопросу сознательной фальсификации исторических источников в публикациях Павла Смоленьского.

2) С прокурором Петром Зайцем из Люблинского филиала Института Национальной Памяти беседовал Яцек Дытковский:

"Преступления, совершённые украинскими националистами по отношению к польскому населению в 40-х годах прошлого века, мы правильно называем геноцидом?

- Термин юридический, категория юридическая, которая нас, как прокуроров, обязывает, это геноцид. В актах международного права так определено, и мы также применяем эту формулировку. Причём следует отметить, что этим термином пользуемся ввиду состава этого преступления. Потому что существует конвенция от 1948 г. о наказании за преступления геноцида. Она определяет критерии, которые отвечают этой категории преступлений.

Некоторые преступления, совершённые боивками УПА по отношению к полякам, называют "экстерминацией (истреблением)"...

- "Истребление", "резня", "уничтожение" - это публицистические определения, зато юридическое - это геноцид. Мы, юристы, преступления геноцида трактуем как специфическую категорию преступлений против человечества. К тому же, это нечто более тяжкое, более важно, чем преступления против человечества. При актах международного права появляются термины, которые показывают, в чём состоит преступление против человечества, например, что это уничтожение, истребление. Само же преступление геноцида можно определить как исключительную категорию преступлений против человечества. И здесь нет частностей в виде истребления или других определений. Генерально определение преступления геноцида означает уничтожение или лишение людей жизни по причине их принадлежности народной, вероисповедной либо политической. Во внимание принимается направленность действий виновников, которые стремятся к уничтожению определённой группы людей полностью или её части по причине её принадлежности, например, национальной".

3) Законодательный вестник 1997 г. № 63, ст. 424 с позд. изм.

4) Марцин Войцеховский, „Нет одной памяти Волыни", GW nr 94, 21/04/2008.

5) Марцин Войцеховский, „Разве годовщина должна разделять?", GW nr 126, 31.05.2003 -01.06.2003, Марцин Войцеховский, „Только геноцид", GW 17.03.2009.

6) „Историю пишут победители", GW nr 23, 27.01.2001 - 28.01.2001.

7) „Голландские, французские, британские или норвежские дивизии Ваффен СС, правда, были немногочисленными, но фанатично преданные идее нацизма. Зато для украинцев, латышей или эстонцев борьба в рядах Ваффен СС была единственным шансом на независимость" - Павел Смоленьский, в: „Историю пишут победители", GW nr 23, 27.01.2001 - 28.01.2001.

8) „если Украина хочет быть независимой, она не может отречься от памяти об УПА. УПА была повстанческой армией, сражавшейся за независимость". - Яцек Куронь, в: „Нельзя принуждать к покаянию", GW nr 126, 31.05.2003 - 01.06.2003.

9) „Таблица с геноцидом", GW Kraków, nr 91, 17.04.2004 - 18.04.2004.

10) „Польские Кресы в крови", GW nr 74, 30.03.2005.

11) „Строительство памятника жертвам Волыни не будет служить процессу примирения" - Рышард Тожецкий, в: „Корень трагедии", GW nr 161, 12.07.2003 - 13.07.2003.

12) „О Волыни тише и позже", GW, 21.06.2008.

13) Ibidem

14) „Нужно быть очень внимательными с обвинениями украинцев в военных преступлениях. [...] Необходима большая щепетильность в исторических деталях, контексте, мотивах, чтобы никому не навредить. Нельзя говорить - как сказал <<Жизни>> профессор Леон Керес из Института Национальной Памяти - что нельзя исключить, что Польша попросит экстрадировать 1,5 тысячи ветеранов дивизии СС Галичина" - Павел Смоленьский, „Не все коты серые", GW 10.01.2001.

15) Павел Смоленьский, „Не все коты серые", ibidem.

16) Эту фразу цитирует профессор Шавловский в примечании №7 к предисловию к книге "Геноцид..." - авторы В. и Э.Семашко (стр. 23). Это предложение можно найти в документе, хранящемся в Национальном Военном Архиве в Вашингтоне (File T-175-94).

17) В номере 92 мы также опубликовали корреспонденцию Общества SUOZUN в Европейский Суд по Правам Человека по вопросу реабилитации ОУН-УПА (5 декабря 2006 года), ответ от 5 января 2007 года о необходимых дополнениях для подачи жалобы, 2 марта были переданы дополнения, а 28 марта мы получили подтверждение принятия заявления (ECHR-Lpol1,1R KR/JHW/nva заявление № 437/07).

Текст доклада на польском языке:

Fałszowanie prawdy o ludobójstwie OUN - UPA w niektórych dziennikach w Polsce.

Nazywam się Szczepan Siekierka, jestem prezesem Zarządu Głównego Stowarzyszenia Upamiętnienia Ofiar Zbrodni Ukraińskich Nacjonalistów w Polsce.

Po przemianach politycznych w latach 90-tych społeczeństwo polskie oczekiwało na ujawnienie odpowiedzialności i potępienie zbrodniczych organizacji OUN-UPA odpowiedzialnych za masowe mordy dokonane na polskich obywatelach Kresów Południowo - Wschodnich II RP.

Wobec braku zainteresowania czynników rządowych oraz placówek naukowych, problemem tym zajęli się świadkowie, członkowie rodzin pomordowanych i kombatanci, którzy przeżyli tę straszną gehennę.

W dniu 22 stycznia 1992 roku Sąd wpisał do rejestru sądowego - organizację społeczną Stowarzyszenie Upamiętnienia Ofiar Zbrodni Ukraińskich Nacjonalistów we Wrocławiu.

Zgodnie z założeniami statutu najważniejszym celem Stowarzyszenia jest "upamiętnienie wszelkimi dostępnymi środkami ofiar nienawiści ukraińskich nacjonalistów, w szczególności ofiar ludobójczych zbrodni" i "ocalenie od zapomnienia prawdy o rozmiarach popełnionych zbrodni i stosowanych metodach eksterminacji".

Między innymi w tym celu wydawane jest czasopismo "Na Rubieży", które jest organem prasowym Stowarzyszenia.

Stowarzyszenie zgromadziło ponad 20.000 relacji bezpośrednich świadków ludobójstwa, posiada ogromne archiwum, wiele fotografii i dokumentów.

Ounowscy propagandyści po 1989 roku rozwinęli w Polsce, przy całkowitej bierności władz, szeroką kampanię kłamstw i przeinaczeń. Chwytają się wszelkich wykrętnych sposobów aby wybielić zbrodnię. Usiłują przerzucić winy na Polaków, partyzantów radzieckich, Niemców, na jakieś bliżej nie zidentyfikowane bandy.

Starają się utożsamić OUN - UPA z narodem ukraińskim i ciągle podkreślają, że te formacje w czasie drugiej wojny światowej walczyły z niemcami i sowietami o wolną Ukrainę.

Od początku powstania Stowarzyszenia zawsze podkreślamy, iż nie żywimy żadnych pretensji do Narodu Ukraińskiego, uważamy, że obrona OUN-UPA szkodzi temu narodowi, domagamy się jedynie potępienia haniebnych czynów nazistów ukraińskich, których zbrodni nie można porównać do żadnych innych popełnionych w XX wieku.

Publicystyka nasza poświęcona jest głównie zwalczaniu zakłamywania i fałszerstwa historii ludobójstwa zarówno w prasie ukraińskiej jak i w polskojęzycznej szczególnie w "Gazecie Wyborczej". Na kłamstwa pojawiające się w tej gazecie, wielokrotnie reagowaliśmy, zamieszczając listy otwarte.

Liczba manipulacji dokonywanych przez redaktorów "Gazety Wyborczej" jest zbyt wielka, aby je wymienić.[1]

Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu prowadzi obecnie 47 śledztw w sprawach zbrodni popełnionych przez nacjonalistów ukraińskich z OUN-UPA na osobach narodowości polskiej na terytorium Państwa Polskiego w granicach sprzed 1939 roku. Na podstawie tych dokumentów prokuratorzy polscy dokonali oceny prawnej tamtych tragicznych wydarzeń i ocena ta nie budzi żadnych wątpliwości, że było to ludobójstwo zgodne z artykułem 118 kodeksu karnego.[2]

Zgodnie z artykułem 55 ustawy o polskim Instytucie Pamięci Narodowej,[3] publiczne zaprzeczanie zbrodniom wojennym, popełnionym na osobach narodowości polskiej lub obywatelach polskich innej narodowości, jest karane grzywną lub pozbawieniem wolności do lat 3. Także art. 13 Konstytucji Rzeczypospolitej wyraźnie zakazuje propagowania ideologii faszystowskiej.

Odnosimy wrażenie, że we współczesnej Polsce zacytowane normy prawne pozostają martwe. Niestety, istnieje jeden niechlubny wyjątek, będący przedmiotem niniejszego referatu.

Wyjątkiem tym są zbrodnie ludobójstwa popełnione przez nacjonalistów ukraińskich z Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (OUN) i tak zwanej Ukraińskiej Powstańczej Armii (UPA). Należy podkreślić, że według szacunków Stowarzyszenia, w latach 1939-1947 ukraińscy nacjonaliści zgładzili - z własnej inicjatywy - około 200 tysięcy Polaków oraz brali aktywny udział w Holokauście, który na Wołyniu i w Małopolsce Wschodniej pochłonął kilkaset tysięcy Żydów. Zbrodnie te są przez część środków masowego przekazu przemilczane, relatywizowane a wręcz negowane, w myśl fałszywie rozumianego „pojednania polsko-ukraińskiego". Czołową rolę wśród tych masowych mediów odgrywa największy polski dziennik - "Gazeta Wyborcza".

Otóż linia tego medium opiera się na koncepcji Jerzego Giedroycia zakładającej budowanie bloku państw buforowych pomiędzy Polską a Rosją, zawartej w sformułowaniu „Nie ma wolnej Polski bez wolnej Ukrainy". Podejście to implikuje bezwarunkowe wsparcie Gazety Wyborczej dla antyrosyjskich sił na Ukrainie, włącznie z ruchami skrajnymi oraz stosowanie cenzury na informacje stawiające ruchy te w negatywnym świetle. Jako że ruchy te objęły kultem faszystów z OUN-UPA, zniekształceniu poddaje się także spojrzenie na polsko-ukraińską historię lat 1939-1945.

Głównym poziomem negacjonizmu Gazety Wyborczej jest warstwa semantyczna. Wzywając do używania „języka dialogu", „w którym nie będzie obelg, uogólnień i jednostronnych oskarżeń",[4] Gazeta Wyborcza posługuje się różnego rodzaju eufemizmami i wyrażeniami zmieniającymi obraz historii. Zwalcza nazywanie zbrodni ludobójstwem,[5] w zamian proponując „konflikt polsko-ukraiński", „wojnę chłopską", „wydarzenia wołyńskie". Dzieje się to w sytuacji, gdy Instytut Pamięci Narodowej prowadzi kilkadziesiąt śledztw w sprawie zbrodni ukraińskich nacjonalistów, które formalnie kwalifikuje jako ludobójstwo. Masowe zabijanie ludzi nazywa „antypolską akcją UPA", która miała tylko „usunąć" Polaków. Co ciekawe, styl ten stosowany jest także przy omawianiu stosunku ukraińskich nacjonalistów do Żydów. Jako przykład można przytoczyć pytanie red. Pawła Smoleńskiego zadane Andrijowi Bolianowskiemu: „dlaczego ukraińskie bataliony Roland i Nachtigall biły Żydów?".[6] Czy redaktor Gazety nie chciał użyć słowa „zabijali"?

W narracji obranej przez Gazetę Wyborczą ukraińskie faszystowskie organizacje nacjonalistyczne określane są jako „niepodległościowe". Jeden z redaktorów Gazety napisał nawet, że „dla Ukraińców, Łotyszy czy Estończyków walka w Waffen SS była jedyną szansą na niepodległość".[7] Podobnie mówi się o UPA.[8] Konsekwencją tego jest zapraszanie na łamy Gazety członków radykalnych organizacji, na przykład członka OUN Jewhena Stachiwa, hitlerowskiego stypendystę Bohdana Osadczuka czy też Andrija Szkiła, byłego przywódcę faszystowskiego ruchu UNA-UNSO.

Jedną z odmian negacjonizmu Gazety Wyborczej jest atakowanie inicjatyw mających na celu uczczenie pamięci ofiar ukraińskich nacjonalistów. Osoby dopuszczane do głosu na łamach gazety nazywają projektowane pomniki ofiar OUN-UPA „pomnikami nienawiści",[9] a tych którzy je stawiają - „ukrainożercami".[10] Sugeruje się, że czczenie niewinnie pomordowanych „nie służy pojednaniu".[11] Co ciekawe, Gazeta Wyborcza nigdy nie skrytykowała pomników Bandery, Szuchewycza, Klaczkiwskiego czy SS Galizien stawianych w zachodniej Ukrainie. Atak medialny dokonany w 2008 roku przez Gazetę Wyborczą na planowane państwowe obchody 65 rocznicy tak zwanej rzezi wołyńskiej, omal nie przyczynił się do odwołania tych uroczystości. Ostatecznie odbyły się one z opóźnieniem i miały niższą rangę, co z satysfakcją odnotowała Gazeta w artykule pt. „O Wołyniu ciszej i później". [12]

Negacjonizm Gazety Wyborczej przejawia się także w ukazywaniu fałszywego bilansu ofiar ludobójczej działalności OUN-UPA. Za przykład niech posłuży zdanie z wspomnianego artykułu: „W starciach w latach 1943-44 zginęło od 60 do 100 tys. Polaków oraz ok. 20 tys. Ukraińców".[13] Zaniża się tu ilość ofiar polskich a kilkukrotnie zawyża ilość ofiar ukraińskich. W rezultacie ludobójcza rzeź zostaje zredukowana do rangi „starć".

Julian Hendy w 2001 roku (w filmie BBC, Wielka Brytania) przypomniał zbrodnie SS Galizien dokonane na Polakach, Żydach i Słowakach, między innymi wymordowanie około 1000 osób w Hucie Pieniackiej koło Lwowa. Reakcja Gazety Wyborczej była skandaliczna.[14] Na jej łamach zanegowano wyrok trybunału norymberskiego. Na łamach Gazety twierdzono, że „SS Galizien, podobnie jak oddziały Waffen SS utworzone w krajach bałtyckich, nie została uznana za formację zbrodniczą [...]."[15] W rezultacie sprawa nieukaranych zbrodniarzy została wyciszona.

Lata II wojny światowej tragicznie splotły losy Polaków i Żydów żyjących na Kresach Wschodnich. Faszyści ukraińscy po dokonaniu wraz z Niemcami Holokaustu, przystąpili tam, już samodzielnie, do ludobójstwa Polaków. Jakże celnie wyczuł ich intencje jeden z największych zbrodniarzy świata, Heinrich Himmler, przemawiając do żołnierzy SS Galizien: „Wasza ojczyzna stała się tak znacznie piękniejsza od czasu, gdy pozbyliście się - z naszej inicjatywy, muszę powiedzieć - tych mieszkańców, którzy tak często byli brudną plamą na dobrym imieniu Galicji, mianowicie Żydów (...). Wiem, że gdybym rozkazał wam zlikwidować Polaków (...) dałbym wam pozwolenie dokonania tego, czego i tak pragniecie". [16]

W wyniku fałszywej narracji przyjętej przez dużą część polskich opiniotwórczych mediów, narracji powodowanej polityczną kalkulacją, ginie pamięć o tej tragicznej wspólnocie losów Polaków i Żydów. Czy ktoś jeszcze pamięta, że we wspomnianej Hucie Pieniackiej oprócz Polaków zamordowano także grupę ukrywających się Żydów ? Czy mamy zapomnieć nazwiska Sprawiedliwych Wśród Narodów Świata - o. Ludwika Wrodarczyka, Wojtowiczów, Sawickich, Miniewskich , Marciszczuków, którzy ginęli z rąk faszystów ukraińskich UPA, gdy udzielali pomocy Żydom?

W warunkach wspólnego zagrożenia czymś oczywistym były przypadki polsko-żydowskiego braterstwa broni, tak jak w Hanaczowie, gdzie polski oddział samoobrony razem z żydowskim oddziałem partyzanckim walczyły ramię w ramię odpierając napady band UPA - walczyły nie o terytorium, nie o władzę - walczyły o życie.

Czy wolno nam zapomnieć o 1341 szlachetnych Ukraińcach (znane są nazwiska 896 w tym 384 osoby zostały niezwykle okrutnie zamordowane), którzy w aktach najwyższej odwagi uratowali życie 2527 osobom ?

O nich każą nam zapomnieć publicyści Gazety Wyborczej w imię kultywowania obłędnych ideologii. Nasze apele, listy otwarte, protesty do Rady Etyki Mediów - nie odnoszą skutku, są ignorowane. Jest ignorowane obowiązujące w Polsce prawo.

W świetle przedstawionych faktów zwacamy się do społeczności międzynarodowej o pomoc w doprowadzeniu do prawnego uznania OUN i UPA za organizacje zbrodnicze.[17] Wzywamy międzynarodową opinię publiczną do działań w tym kierunku. Apelujemy do wszystkich antyfaszystowskich sił o potępianie relatywizacji prawdy o OUN i UPA w polskich mediach, w tym w Gazecie Wyborczej. Mamy obowiązek przekazać prawdziwy obraz historii przyszłym pokoleniom.

Przypisy:

1) Na kłamstwa pojawiające się w tej gazecie wielokrotnie reagowaliśmy zamieszczając listy otwarte, na przykład w nr 55 do redaktora Pawła Smoleńskiego w sprawie kłamstw w "Gazecie Wyborczej", w numerze 84 list Anny Góral do Barbary Piegdoń-Adamczyk (Gazeta Wyborcza) i list otwarty Federacji Organizacji Kresowych w Olsztynie do Adama Michnika w sprawie kłamliwych publikacji w Gazecie Wyborczej, w numerze 86 pismo Federacji Organizacji Kresowych w Olsztynie z dnia 8 czerwca 2006 do Rady Etyki Mediów na temat propagandy ukraińskich nacjonalistów w polskich mediach i list Władysława Hercunia do redaktora Wojciechowskiego (Gazeta Wyborcza) na temat kłamstwa o Pawłokomie.

W numerze 98 opublikowaliśmy list Mieczysława Samborskiego do Jarosława Kurskiego (Gazeta Wyborcza) w sprawie świadomego fałszowania źródeł historycznych w publikacjach Pawła Smoleńskiego.

2) Z prokuratorem Piotrem Zającem z lubelskiego oddziału Instytutu Pamięci Narodowej rozmawiał Jacek Dytkowski:

"Zbrodnie popełnione przez ukraińskich nacjonalistów na ludności polskiej w latach 40. ubiegłego wieku słusznie nazywamy ludobójstwem?

- Termin prawny, kategoria prawna, która nas obowiązuje jako prokuratorów, to ludobójstwo. Tak to jest w aktach prawa międzynarodowego określone i takiego też sformułowania używamy. Przy czym należy zaznaczyć, że terminem tym posługujemy się ze względu na znamiona tego przestępstwa. Istnieje bowiem konwencja z 1948 r. o karaniu zbrodni ludobójstwa. Określa ona znamiona, które odpowiadają tej kategorii zbrodni.

Niektórzy zbrodnie dokonywane przez oddziały UPA na Polakach określają jako "eksterminację"...

- "Eksterminacja", "rzezie", "likwidacja" - są to publicystyczne określenia, natomiast prawne - to ludobójstwo. My, prawnicy, zbrodnię ludobójstwa traktujemy jako specyficzną kategorię zbrodni przeciwko ludzkości. Ponadto jest to coś cięższego, o większej wadze gatunkowej niż zbrodnia przeciwko ludzkości. Przy aktach prawa międzynarodowego pojawiają się terminy, które wskazują, na czym polegają zbrodnie przeciwko ludzkości, np. że jest to wytępienie, eksterminacja. Natomiast samą zbrodnię ludobójstwa można zdefiniować jako szczególną kategorię zbrodni przeciwko ludzkości. I nie ma tutaj zamienników w postaci eksterminacji lub innych określeń. Generalnie definicja zbrodni ludobójstwa oznacza wytępianie czy też pozbawianie życia ludzi z powodu ich przynależności narodowej, wyznaniowej bądź politycznej. Brane jest pod uwagę kierunkowe działanie sprawców, którzy dążą do wytępienia w całości lub części określonej grupy ludności z powodu jej odrębności, np. narodowej".

3) Dziennik Ustaw z 1997 r. Nr 63, poz. 424 z późn. zm.

4) Marcin Wojciechowski, „Nie ma jednej pamięci Wołynia", GW nr 94, 21.04.2008.

5) Marcin Wojciechowski, „Czy rocznica musi dzielić?", GW nr 126, 31.05.2003 - 01.06.2003, Marcin Wojciechowski, „Tylko ludobójstwo", GW 17.03.2009

6) „Historię piszą zwycięzcy", GW nr 23, 27.01.2001 - 28.01.2001.

7) „Oddziały holenderskie, francuskie, brytyjskie czy norweskie Waffen SS były co prawda nieliczne, ale fanatycznie oddane idei nazizmu. Natomiast dla Ukraińców, Łotyszy czy Estończyków walka w Waffen SS była jedyną szansą na niepodległość" - Paweł Smoleński, w: „Historię piszą zwycięzcy", GW nr 23, 27.01.2001 - 28.01.2001.

8) „jeśli Ukraina chce być niepodległa, nie może wyrzec się pamięci o UPA. UPA była powstańczą armią walczącą o niepodległość". - Jacek Kuroń, w: „Nie wolno zmuszać do pokuty", GW nr 126, 31.05.2003 - 01.06.2003.

9) „Tablica z ludobójstwem", GW Kraków, nr 91, 17.04.2004 - 18.04.2004.

10) „Kresy polskie we krwi", GW nr 74, 30.03.2005.

11) „Procesowi pojednania nie będzie służyć budowanie pomnika ofiar Wołynia" - Ryszard Torzecki, w: „Korzenie tragedii", GW nr 161, 12.07.2003 - 13.07.2003.

12) „O Wołyniu ciszej i później", GW z 21.06.2008.

13) Ibidem.

14) „Z oskarżeniami Ukraińców o zbrodnie wojenne trzeba bardzo uważać. [...] Trzeba wielkiego wyczulenia na historyczny szczegół, kontekst, melodię, by nikogo nie skrzywdzić. Nie wolno mówić - jak powiedział <<Życiu>> prof. Leon Kieres z Instytutu Pamięci Narodowej - że nie można wykluczyć, iż Polska poprosi o ekstradycję 1,5 tys. weteranów SS Galizien" - Paweł Smoleński, „Nie wszystkie koty są szare", GW 10.01.2001.

15) Paweł Smoleński, „Nie wszystkie koty są szare", ibidem.

16) Zdanie to przytacza prof. Szawłowski w przypisie nr 7 do Przedmowy do "Ludobójstwa..." Siemaszków (str. 23). Zdanie to ma znajdować się w dokumencie przechowywanym w National Military Archives w Waszyngtonie (File T-175-94).

17) Opublikowaliśmy w numerze 92 korespondencję SUOZUN do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (5 grudnia 2006) w sprawie rehabilitacji OUN-UPA, odpowiedź z 5 stycznia 2007 roku o niezbędnych uzupełnieniach do wniesienia skargi, 2 marca nastąpiło przekazanie uzupełnień, a 28 marca otrzymaliśmy potwierdzenie przyjęcia skargi (ECHR-Lpol1,1R KR/JHW/nva skarga nr 437/07).

Комментарии   

0 #1 Alexander1612 13.02.2011 20:12
Пусть Поляки откроют свою историю,и посмотрят как они веками панували на Украине.Как им дали под зад, так Украинские повстанцы для них стали преступниками? Под маскалей косят!
Цитировать

Добавить комментарий


Защитный код
Обновить